Lef

Wat wil je wel, maar durf je niet? Waar ben jij bang voor? Angst voor afwijzing, dat anderen er wat van vinden, angst voor mislukken. Angst voor verandering: het oude is wellicht niet fijn, maar je weet wel hoe dàt is. Het nieuwe is spannend, want onbekend. Tot je op het moment aankomt dat je écht zo niet verder wil en er iets mag gaan veranderen. Er kan alleen iets veranderen in jouw gedrag en jouw reacties op de situatie waar je in zit. Zodra je dat ervaart, echt ervaart, dan komt er een verschuiving. Jouw kracht en zelfvertrouwen nemen toe, waardoor je weer nieuwe stappen durft te zetten.

Iedereen die hier voor het eerst komt is nerveus. Zenuwachtig, gespannen. De leeftijd maakt niet uit: ze hebben iets besloten, namelijk dat het anders mag gaan. De thema’s zijn verschillend: kinderen komen vaak omdat ze zijn vastgelopen op school of thuis. Met de leerstof, met de contacten, met zichzelf. ‘Ik hoor er niet bij’, is vaak het gevoel wat overheerst. Kinderen laten dat zien met hun gedrag: ze worden bijvoorbeeld stil, zijn somber, eten slecht, slapen slecht, of hebben juist veel ruzie met de omgeving. Jongeren komen omdat ze bijvoorbeeld conflicten met docenten hebben, of conflicten thuis. Aan mij de taak om samen uit te puzzelen wat er ónder die conflicten zit. Hoe komt het dat het steeds opnieuw opvlamt. Wie ben jij daarin? Wat laat jij van jezelf zien? En: wat zou je willen dat anderen zouden zien van jou? Volwassenen komen met relatieproblematiek of werk gerelateerde problematiek of voor persoonlijke groei. Het vergt moed om een stap te zetten, en ik benoem altijd hun lef om ermee aan de slag te gaan.

Een ouderpaar nam contact met mij op, voor hun beide dochters (5 en 8 jaar). Ze vertelden me dat ze gingen scheiden, dat ze voor zichzelf al hulp hadden ingeroepen. En nu zochten ze begeleiding voor de kinderen. We maakten een afspraak.

De week erna werden de meisjes gebracht, ze zouden zonder ouder met mij komen praten. Over lef gesproken! De oudste, B, had het gevraagd aan haar moeder, of ze alleen mochten komen. De jongste, L, keek onbevangen en blij. B keek me indringend aan, en ze ‘las’ mijn gezicht. Om het ijs te breken en laagdrempelig te beginnen liet ik ze beide een Knuffelkaartje trekken. Het werkt altijd, en nu ook. ‘Plezier. Wat een mooie kaart is dat! Wanneer heb jij wel eens plezier?’ L vertelt gelijk over haar vriendinnetje die gisteren mocht komen spelen en hoe leuk dat was. Ik geef L een blad waarop ze gaat tekenen over Plezier. B heeft de kaart waarop ‘Meestromen’ staat. Ze weet van rivieren en van stroming. ‘Waar stroom jij in mee?’ B vertelt over de scheiding. Ze doet het behoedzaam, en ze kijkt steeds snel even naar rechts waar L zit te tekenen. B voelt zich zwaar, zegt ze, misschien wel ‘ zoals een boomtak die door de rivier wordt meegesleurd’. De volgende keer komen ze weer samen, L vertelt dat ze blij wordt van knutselen en ik laat haar materialen zoeken waarmee ze aan de slag gaat. Met B doe ik kwaliteiten onderzoek, we praten over wat ze goed kan. Nu zie ik weer dat ze behoedzaam is, L is vlakbij immers? Na afloop vraag ik of ze het fijn zou vinden om een keertje alleen, zonder L, te komen. Dat wil ze graag. Moeder vindt het ook goed.

B is alleen hier, en ik speel het Coachee spel met haar. Ze straalt, ze houdt van spelletjes en ze leest de vragen met een diepe fronsrimpel. Nadenken en dan komt het los: ze laat zien wat zij denkt en voelt. Geweldig! Ze maakt een blad met een tekening van zichzelf, met daaromheen allemaal dingen waar ze blij van wordt. We plakken het op een stevig stuk karton, en dan draai ik het om. Op de achterkant laat ik haar puzzel-stukken tekenen. En uitknippen. Spannend, dwars door de tekening op de onderkant heen. Ze heeft er lol in en werkt met grote concentratie. De puzzelstukken draait ze nu om en husselt ze door elkaar. Gelijk weer tot 1 geheel maken. Ik zoek er een envelop bij en daarop schrijft ze ‘Fijnheids-puzzel’ omdat ze zich zo fijn voelt.

De keer erna werk ik met haar aan een grote Mindmap: welke mensen zijn belangrijk voor haar? En wat kunnen zij goed?? Het blad wordt helemaal vol geschreven en getekend. De focus ligt op het fijne gevoel wat ze krijgt als ze aan deze mensen denkt. De ene kan goed ‘lief zijn’, de ander kan goed ‘nieuwsgierig zijn’ en haar zusje L kan ‘heel goed buiten spelen’. Ze ziet hoeveel mensen van haar houden en het inzicht komt ook: ze hoeft het niet alleen te doen. Ze voelt zich weer vaker ‘blij’ vertelt ze.

Met een goed eindgesprek met de ouders rond ik het coach traject af. B mag gewoon weer 8 jaar zijn en zich fijn voelen. Dankzij haar lef heeft ze al op jonge leeftijd ervaren dat zij haar welbevinden zelf kan beïnvloeden.

Auteur: Marjolein Kars-Hartog

www.dezoncoaching.nl instagram: @de.zon.coaching

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s