Verbinding

Ik doe de deur open, en daar staat hij weer: stralend met zijn twee knuffels in zijn armen. Met zijn 5 jaar jong is V de jongste in mijn praktijk. Voor mij als ‘bovenbouw-leerkracht’ was ik bij zijn aanmelding al overal ingeschoten. Kan ik dit wel? Dit kan ik NIET. Te jong. Wat doe ik ermee? Allemaal negatieve geluiden in mijn eigen hoofd. Hoe kom ik daaruit?

Verbinding.

Eerst verbinding maken met mezelf, voordat ik de verbinding met de ander kan aangaan. Ja dat klinkt prachtig, maar hoe doe je dat dan? Als coach? Zitten, voelen en schrijven. Mindmappen. Dat werkt voor mij. Ik ben dan snel in verbinding, weet waar mijn valkuilen zitten en waar mijn kracht zit. Veel zelf geleerd dus, door V te begeleiden! Vooral: vertrouwen op mijn intuïtie en ervaring. Zijn met wat er is, en daarop inspelen.

Bij V was er weinig verbinding met zijn vader wat hem onzeker maakte en uit balans. De relatie met zijn moeder was heel hecht, en soms tè: afscheid nemen was elke keer een drama en moeder moest alles voor hem doen. Vader had weinig grip op V en verloor regelmatig zijn geduld. De woede aanvallen van vader veroorzaakte ook veel frustratie, zowel bij vader als bij V.

Er was ook een hulpvraag van vader: hoe kan ik een betere band met mijn zoon krijgen? En: ‘Is dit nog te redden?’

Ik nodigde hen samen uit voor een vader en zoon coaching. Een geweldig gaaf samenzijn werd dat! Ze trokken beide een Knuffelkaartje, een bekend ritueel voor V wat rust en vertrouwen gaf. Vader las zijn kaartje voor: Geluk. ‘Wat betekent voor jou geluk?’, vroeg ik. ‘Geluk betekent voor mij als ik een knuffel krijg van V, dan word ik helemaal warm en blij.’

V luistert aandachtig, staat op en zegt: ‘ Als jij daar zo blij van wordt, dan geef ik je er nu eentje hoor!’ en slaat zijn armen om zijn vader heen en knuffelt intens. Later tijdens dit gesprek gebeurt het zomaar, tussendoor. V staat op en omhelst zijn vader, gewoon omdat het fijn is. De verbinding wordt gevoeld.

Vader komt daarna een paar keer mee en dat is vaak op uitnodiging van V. Een uur quality time voor vader en zoon; ze groeien waar ik bij zit! Ondertussen doen we van alles: tekenen, schilderen, kleien, Jenga en met lego bouwen. Vader vertelt dat ze mijn advies hebben opgevolgd en nu samen dingen doen. Even samen een boodschap doen, naar de wasstraat, naar oma, het zijn kleine dingen die veel impact hebben. Zonder het kleine zusje erbij, zonder moeder erbij. Het gaat goed, en ze genieten er beide van. V vertelt stralend dat ze eigenlijk nooit meer ruzie hebben en dat het goed gaat. Vader wordt nog weleens boos, maar veel minder erg en het gaat sneller over. Daarna goedmaken met een dikke knuffel doet wonderen voor hun relatie. Ze praten er hier samen open over Het mag er zijn. Waardoor de lading enorm is afgenomen.

Vandaag is V weer een keer alleen. Moeder blijft beneden aan mijn eettafel, en V loopt voor me uit de trap op naar de praktijkruimte. Aan zijn loopje zie ik dat hij moe is. Hij kruipt dan ook op de bank, wil even niks. Ik ga naast hem zitten en we trekken onze schoenen uit. Dat zit lekkerder. Praten lukt even minder goed; V zegt: ‘Ja ik weet het nu even niet.’ Op de knutseltafel had ik al de schilderspullen klaargezet, uit een soort voorgevoel? ‘Kijk eens wat ik voor je heb verzameld? Zullen we gewoon eens lekker gaan schilderen?’ V fleurt op, stroopt zijn mouwen op en we gaan naast elkaar aan de tafel zitten. We zetten zijn knuffels op de bank, zodat ze goed kunnen kijken en zelf niet vies worden. ‘Wat gaan we maken V?’ vraag ik. ‘Monsters!’, zegt hij met een grote grijns. We schilderen en nu voel ik de spanning van hem afglijden. Ik schilder op mijn blad een monster, en hij zijn eigen monster. Ondertussen kan ik weer wat vragen en praat hij over zijn nachtmerries. Wat hij dan droomt, of hij zelf wakker wordt dan (‘nee mijn nachtmerrie maakt me wakker’) en wat er helpt. We maken van onze monsters nu ‘nachtmerrie-weg-jagers’ en leggen de laatste hand aan het schilderwerk. Drogen nu, voor het raam in de zon. Terwijl we nu met de lego gaan bouwen. Ik geniet van V, die nu helemaal ontspannen, languit op de grond ligt, bouwt en speelt. Nu praten we verder, ook ik lig op de grond en bouw aan een huisje. Hoe gaat het met spelen met vriendjes? Met papa? Over plaagjongens, waar hij nu geen last meer van heeft. V vindt dat het eigenlijk wel goed met hem gaat, alleen de nachtmerries nog….

Het is ineens tijd. Ik blaas nog met een föhn zijn schilderwerk droog, plak het in zijn plakboek, terwijl V uit zichzelf alle lego opruimt! Daar loopt hij weer, buiten, trots met zijn plakboek onder zijn ene arm, zijn knuffels onder de andere. Rechtop en met een heel andere energie dan een uur geleden.

Wat een prachtig vak is dit toch!

Invloed

Daar zit ze: L – 15 jaar oud, samen met haar vader in mijn praktijkruimte voor het kennismakingsgesprek. L heeft een tijdje geleden al een paar gesprekken bij een kindercoach gehad, maar daar was ze afgehaakt. ‘Te kinderachtig!’ Dat wist ik doordat haar moeder me dat door de telefoon had verteld. L wil nu echter aan het werk met haar hulpvragen en daarom zit ze nu hier.

‘Wat is jouw hulpvraag?’, vraag ik. L geeft me haar kleine opschrijfboekje en daar zie ik in een superkeurig handschrift een lijst van wel 8 dingen. Doelen die ze wil halen. Wat ze wil leren, verbeteren, ontwikkelen. Ze heeft er duidelijk al goed over nagedacht en weet wat ze wil. Na even praten laat ze weten dat ze echt bij mij wil komen. Dat is fijn, en we maken de eerste coach afspraak. Normaal start ik altijd met een serie afspraken, maar vanwege haar negatieve vorige ervaring met een coach besluit ik haar ruimte te geven. ‘Na ons eerste gesprek laat jij me weten of je verder wil gaan, ok?’

Ze is inmiddels een paar keer geweest, en ze is steeds maar opgelucht. Gesloten, dat is hoe ze thuis is en op school. Hier in de veilige ruimte, vertelt ze alles. Ik kan haar ook alles vragen, zonder lading, en zij vertelt en vertelt. En dat lucht haar enorm op, zegt ze. We puzzelen samen dingen uit; hoe werkt dat nou in je hoofd als je stemmen hoort? Stemmen die veel geluid maken, negatieve dingen zeggen en je ontkrachten. Ik leer haar handige tools door het eerst samen te oefenen en ze het zelf thuis en op school gaat doorvoeren. Alles gaat in dat keurige handschrift, in haar kleine schriftje. We lachen ook veel, de lading van de zwaarte kan zo wat minder worden en ruimte maken voor haar kracht en kwaliteiten. Ik zie haar groeien. In haar ogen komt een ander licht.

Ze oefent, en het is ‘best lastig’ om te doen. Logisch, een verandering doorvoeren heeft tijd en aandacht nodig, en doorzettingsvermogen. Nou en dat heeft ze als sporter genoeg! De volgende oefening is een gesprek aangaan met haar mentor over een lastig onderwerp. We bespreken het voor, en ze maakt een afspraak. De mentor vergeet haar vervolgens tot twee keer toe uit de les te halen en daarna is ze weer bij mij. ‘Ik doe het niet meer hoor, hij moet nu maar naar mij toe komen!’ Ik snap haar felle reactie, en haar verdriet wat er onder zit, en laat haar even razen en knik alleen maar. We gaan iets anders doen en wat later kom ik er weer op terug. Wat wilde jij nu werkelijk? En op welk gedrag heb jij invloed? L kijkt me aan en ik zie het licht weer aangaan in haar ogen. Ze gaat het doen. Voor zichzelf. ‘Stuur je me een appje als je het gesprek hebt gehad?’

Een paar dagen later komt er een whats-app: een supertrots bericht, het is haar gelukt, en ze heeft ook complimenten ontvangen dat ze haar verhaal zo goed heeft gedaan. Ze is voor zichzelf opgekomen, op een goede manier, en ze heeft een succes behaald! En ik, als haar coach, ik gloei van trots!

Kwetsbaarheid laten zien is Lef hebben!

Opklaringen

Zojuist besloten dat ik ga schrijven, bloggen, en ik voel me bruisen! Ja ik schrijf graag, eigenlijk mijn leven lang al, dus dit is een passende stap. Ik schrijf dagboeken sinds mijn middelbare schooltijd, op vakantie en mijn reizen hou ik dagboeken bij, ik email veel, en ik hou gewoon van schrijven!

Nu nog een passende overkoepelende naam bedenken… Het moet wel iets met de naam van mijn coachpraktijk “De Zon Coaching” te maken hebben.

Al mindmappend en naar de lucht starend tijdens het nadenken, viel het op zijn plek.

Opklaringen.

Wat kun je van mijn Opklaringen verwachten? Ervaringen uit de boeiende wereld van mijn praktijk, gouden momenten, inzichten, inspiratie.

Ik wens je veel plezier en inspiratie met mijn Opklaringen!